Ανθ'

κάποιες φορές το στόμα σου

έρχεται με το ίχνος των γνάθων σου σ' ένα μισοδαγκωμένο φρούτο

κι είναι μια χειρονομία αυτή

να ξεφύγεις

απ' την ποίηση και τη μεταφυσική που συντροφεύει ακόμη και την ολοκάθαρη ενσώματη παρουσία σου μπροστά μου

όπως το όνομα
έτσι κι οι μετωνυμίες σου

το ρούχο σου που σε υπονοεί

ή το μετακινημένο χαλάκι από τυχαίο πέρασμά σου στο διάδρομο
κάποιες φορές δε μπορούμε να αποχαιρετίσουμε ολοκληρωτικά τίποτε

τα αντικείμενα σα λυχνάρια
γεννάνε το τζίνι
κι όλες οι λέξεις μοιάζουν συστημικές θεσμίσεις της υφιστάμενης κατάστασης

και σε φιλώ μέχρι να σε ξαναφιλήσω

αλλά δε μιλώ εξ ονόματος αυτών που δεν τους επιτρέπεται ο λόγος

δε με νοιάζει η σιωπή, αλλά τι

οδήγησε την νύχτα να σωπαίνει κάτω από φύλλα που σκουπίζουν τα δάκρυα κι ιδρώτα της

να σωπαίνει πίσω από τα παραθυρόφυλλα σπιτιών

να σωπαίνει γύρω απ' τα φυλλοκάρδια

να επιτρέπω σε αυτό που δεν του επιτρέπεται ο λόγος

αγάπη μου, δεν τριγωνοποιώ

τη σχέση θύτη και θύματος

κι εξουσιαστή κι εξουσιαζόμενων

δε μιλώ

φιλώ

φύλλο φύλλο

τα άνθη, τα παράθυρα και την καρδιά σου

μέχρι να σε ξαναφιλήσω